Irski Ples
Rana istorija irskog plesa otkriva da je u prošlosti bilo cestih kontakata sa razlicitim narodima koji su se odvijali kroz migracije i invazije. Svaki od tih naroda je doneo nešto svoje, što se danas može prepoznati u irskom plesu. Prvi zapisi o plesu u Irskoj govore da su druidi izvodili ritualne plesove, slaveci pritom hrastovo drvo i Sunce. Tragovi njihovih plesova, koji su se plesali u obliku kola su vidljivi i danas u plesovima koji se zovu „ring dances“. Kad su Kelti došli u Irsku iz Srednje Evrope pre više od dve hiljade godina, doneli su sa sobom svoje plesove. Oko 400. godine Irska je pokrštena, pri cemu je kljucnu ulogu imao Sv. Patrik. Time nije došlo do bitnijih promena u muzicii i nacinu plesanja.
Anglo–normanska invazija u 12. veku je donela Normanske obicaje u irsku kulturu. Takozvani „Carol“ je bio popularni normanski ples koji se izvodio u osvojenim gradovima.
U 16. veku poznata su tri irska plesa. To su: „Rinnce Fada (dugi ples)“, „Irish Hey“ i „Trenchmore“.
Tokom 16. veka plesaci su plesali u velikim dvoranama novoizgradenih dvoraca. Neke irske plesove su prihvatili i engleski okupatori, koji su ih doneli na dvor engleske kraljice Elizabete I. Posebno su bili popularni Trenchmore i Hey, iz kog se razvio današnji ples „reel“.
Irski plesovi su bili popraceni muzikom koja se izvodila na gajdama i harfi. U kucama anglo–irske aristokratije, gospodar je cesto znao da se prikljuci slugama prilikom nekih plesova. Plesovi su se izvodili cak i na bdenjima za pokojnike, gdje se plesalo uz gajde u krugu oko leša pokojnika.
Tokom 18. veka u irskoj su se pojavili tzv. „dance masters“, koji su ujedno bili vrhunski plesaci i ucitelji plesa. Spomenuti ucitelji plesa su oko sebe okupljali plesne grupe, koje su formirali od svojih najtalentovanijih ucenika. Ples je tada imao visoke standarde, a vrhunski plesaci su bili izuzetno cijenjeni.
Svaki ucitelj plesa je imao svoju teritoriju na kojoj je radio i nikada nije svoj rad preneo na teritoriju drugog ucitelja plesa.
O tome koliko su ucitelji plesa bili cenjeni svedoce i podaci da su oni cak ponekad bili otimani od strane meštana onih prostora koji nisu imali svog ucitelja plesa. Kad su se ucitelji plesa sastali na sajmovima, cesto su organizirali takmicenja u plesu.
Pokreti rukama su u irskom plesu ograničeni, pošto se plesač uči pokazivanju kontrole i gracioznosti. Bilo kako bilo, početkom devetnaestog veka su energični pokreti rukama igrali značajnu ulogu u jigu. Početkom 20 veka iz jiga su izbačeni gestovi rukama, na isti način kao što su svi pokreti rukama uklonjeni iz irskog hornpipe-a. Jig su originalno igrali mornari, imitirajući kretanje broda. Jedino što je u jigu ostalo od njegovog porekla koje vodi od morske plovidbe je „ljuljajući“ pokret karakterističan za mornarske plesove širom sveta.
Danas se u Irskoj može naici na razlicite verzije istog plesa, koje su karakteristicne za pojedine regije. Najcešci plesovi danas su: jig, reel, hornpipe, set dance, half set, polka, i step. Solo plesanje, koje je u biti step, prvi se put pojavilo krajem 18. veka.
Danas postoji veliki broj organizacija koje promovišu irski ples. Takmicenja u plesu se održavaju i danas širom Irske, a pobednici regionalnih, odnosno provincijskih, takmicenja se kvalifikuju za „All Ireland Championship“. Svetsko prvenstvo u irskim plesovima se održava u Dublinu svake godine oko Uskrsa i na njemu se takmice takmicari iz celog sveta za titulu svetskog prvaka.
Irska rec céili je izvorno oznacavala okupljanje suseda u kuci radi zabave koja je podrazumevala sviranje, plesanje, pevanje i pricanje prica. Danas oznacava neformalno vece s plesom. Tokom prve polovine 19. veka, takve su se priredbe cesto održavale na raskrsnicama ulica.
Uspesi plesnih skupina „Riverdance“ i „The Lord of the Dance“ popularizovali su irski ples u celom svetu, pa se tako danas njime bave i ljudi koji nisu Irci i koji nemaju irske korene.